CARBOEIRO

O sol coronando o ceo

as aves cantando sen freno

as árbores enchendo o espazo

 de pura exuberancia

 as rosas perfumando os camiños

a primavera reventa

 de día,

de noite a lúa chea

inunda de luz o escenario

 os grilos acompasan o ritmo

 dentro do ritmo

 inserto sen fin

E eu recoñezo ser

a animal que cada ciclo

 esperta de novo do longo

 manto do inverno

 eu sinto correr o sangue da creación

 nas miñas propias carnes,

 recoñezo a paixón que me rebosa,

os cantos entre persoas,

baixo os carballos,

embriagados no tataratatara

Sei da perennidade das volvoretas

E canto agora,

pois agora agroman as broullas

 enxordecen os pasaros

e todo se enche de todo

Acaso iba quedar quietiña?

Coutadiña e obediente

Se son portadora de vida

Nacín dona

Creadora

E como tal renazo cada primavera