unha cunca
levada
ao ceo
lúa
eres ti esta noite
dura, fría, redonda,
gostaría do teu xenio
mais son eu,
cunca
na terra
pousada
feble do raio que fura
bágoa que chora
un corazón aberto
lúa impoñente
de capa branca
mais son eu
cunca na terra
burato que
chora
bágoas
estou viva
imperfecta
berrando
son a dona feita de lúa
e de terra
unha cunca
elemental
chea de forma
reflexo
nas noites claras
O seo do baleiro; o ciclo das estacións, o que sucede nas xemas dos dedos antes de descubrirmos o tacto. E esa luz que abre cada unha das nosas cavidades insospeitadas.
ResponderEliminarGrazas polo poema
Bicos
Grazas polo teu comentario
ResponderEliminar