ESCOLMA PASADA-PRIMAVERA-II

II

POEMA DE AMOR

ACHEI, xa, a miña figura

ausente

neste segundo, 
extenso

derivándo-te, fóra e a-dentro.

Creo que perturbo o teu silencio

ambiguo (de berros golpes, tontos)

cando non te flúo

e se é así, que me escindo

unha soa en te,

ámasme, e ámote.

Calada do ruido que falas

Ónde estás, preguntas,

Dende aquí te vexo, 
menguante

se me menguas

Agora

Sentindo a miña figura

presente, 
con pausa extensa

onde caben, infinitas

quérote, désexote, quérote

máis intenso
 De novo