Da
porta baixando
o camiño
cunca
cunha voltamos
darredor do espazo
berenxando co proir
das
xanelas
dendellando
por antre
as fouces do dragón
volvendo aos metais
no aire pendurados
na árbore
clinqueando
As
ponlas non sabían
do home mergullado
Sósteme
Anú
por
antre os fieitos
metais pendurados
clinqueando,
bramou
novamente o dragón
fereixando
no chili
plenche
plenche
ignorante
das áureas
embranquecidas
serensándolle
suidos
de
seda
ausindándose
cara
o alto
tan estelada a noite
Sósteme
Anú
abriu os ollos
soltando
fíos de prata
cobexou
ao lonxe
ás
que asubiando
camiñaban
cara o sel
con
ondas serensándose
ao
son das sichas
Estendeu
os brazos
fendidos
das serras
agardando
os mantos dourados
triangulados
i empúbicos
que
o abranguesen
no
cabo da illa
de
Sósteme Anú
serensándose
nos seixos
serensándose
mentres
pechaba
os ollos
serensándose
de seu
de seu